Deze website maakt gebruik van cookies.

Zes vragen aan Peter Weening

05-01-2017

Deze week stelden we zes vragen aan Peter Weening, programmeur bij poppodium Vera in Groningen. Lees meer over wie Peter is, wat voor hem de mooiste boeking ooit was en op welke muziek hij in zijn pyjama door de kamer danst.

Wie ben je? 
Ik ben Pieter Frederik Weening, zeg maar Peter. Geboren in Linschoten (Utrecht/1955), getogen op Walcheren (Koudekerke) en na 1970 in Burum (van It Greate Ear). In 1975 heb ik mijn Atheneum diploma behaald op het Augustinus College in Groningen. Daarna heb ik mijn dienstplicht vervuld als sportinstructeur in Ede/Wageningen. Van 1977 tot half 1980 heb rechten gestudeerd op RUG te Groningen. Sinds 1978 ben ik medewerker bij Vera. Daar ben ik gevraagd om per 1 juli 1980 in het bestuur van Vera plaats te nemen namens programma, tevens verantwoordelijk voor concertprogrammering; gestopt met studie en uitkering ‘genomen’. Bestuur hield op na 1 jaar, met programmering doorgegaan tot op de dag van vandaag; tot 1994 met uitkering, daarna als betaalde baan.
Overige ‘culturele escapades’: In Zeeland opgegroeid met Radio-Veronica, -Caroline en -Luxemburg, DJ sinds 1977 (meest recent als DJ 7 Itch), zanger van Mad Cowboy Experience (1985-1988), schrijver in de Vera Krant (helaas ter ziele), spoken word artist, dichter (laatste twee liggen in het vriesvak). Bijnaam: PePr (staat voor Peter Prong). Verder ben ik groot sportfan, met voetbal in het bijzonder. Sinds 1978 ben ik in het bezit van een seizoenskaart van FC Groningen. Ik speelde tot voor enkele jaren zelf bij DIO Groningen, en ben daar nu sindsdien scheidsrechter.

Wat was het eerste live concert waar je ooit naartoe ging?
Begin juni 1977 The Saints in Paradiso Amsterdam. Ik paste die zomer op de winkel van een oom op de Prinsengracht. Was bij kans elke avond in Paradiso te vinden, een droom voor een muziekminnende plattelander die nog nooit een echt concert had meegemaakt. Zag daar later die maand ook nog een waarlijk indrukwekkende John Cale.  

Waar ben je als programmeur tot nu toe het meest trots op?
(Nu vind ik dat een beetje een K-woord, maar goed.) Dat Vera er als ‘klein clubje’ nog steeds staat. Dat muzikanten hier graag komen. Dat het wereldwijd als een coole club beschouwd wordt. Maar we willen natuurlijk een naam… ‘Mooiste boeking ooit’: Op Pandora’s Music Box 1985 (De Doelen, Rotterdam) ontmoette ik Mark Kramer die ik kende van Shockabilly (een paar jaar eerder voor 36 bb in Vera). Kramer bleek daar te zijn als bassist van Butthole Surfers en hij stelde me voor aan de band in een gigantisch en verder leeg kleedlokaal. “We should play Vera”. “But ofcourse”. Manager pakt zijn (papieren) agenda er bij. “Tomorrow in two weeks, Sunday 27th  it is.” Een paar uur later blazen de Buttholes het dak er af. Sensatie van het weekend. Tout hip Holland in het kleedlokaal. Moraal van het verhaal: schroom nooit een coole kleine band te boeken waar geen kip op afkomt, je weet nooit welk moois er uit voort kan vloeien.

Wie zou je ooit nog willen programmeren en/of wat is je gedroomde programma?
De gedroomde bill: Thin Lizzy + Neil Young + Captain Beefheart….  Realistischer: A Giant Dog, King Gizzard & The Lizard Wizard, Methyl Ethel, Protomartyr en Wand (in mijn ogen de Vera top-5 van 2016) zijn welkom terug. En verder alle coole bands die nog nooit geweest zijn.

Als je geen programmeur zou zijn, wat had je vermoedelijk dan gedaan?
Als ik ooit had geweten hoe leuk ik het vind… professioneel voetbalscheidsrechter.

Guilty pleasures bestaan volgens ons niet. Maar, voor welke ‘onverwachte muziek’ mag je ’s nachts worden wakker gemaakt en dan muziek die men wellicht niet 1-2-3 bij jou verwacht? 
Zet “Genius Of Rap” op en ik dans in mijn pyjama door de ganse kamer (Island Records, 1982; feat. Grandmaster Flash & The Furious 5, Dr. Jeckyll & Mr. Hyde, Afrika Bambaataa& The Jazzy 5, Twennynine featuring Lenny White, T/Ski Valley en Bon Rock & The Rythem Rebellion).


Klik hier om de verhalen van de andere programmeurs te lezen in de rubriek "Zes vragen aan...".