Deze website maakt gebruik van cookies.

Zes vragen aan Lisa de Jongh

23-11-2016

Deze week stelden we de zes vragen aan een van de genomineerden voor de IJzeren Podiumdieren 2016: Lisa de Jongh. Lees o.a. hoe Lisa haar eerste Sum41 concert beleefde, waar ze als programmeur het meest trots op is en naar welke muziek Lisa zelf luistert.

Wie ben je?
Lisa de Jongh, 28 jaar, uit Amsterdam. Na mijn studie werkte ik als marketingmedewerker bij Paradiso en deed ik losse klussen voor Double Vee Concerts – op beide plekken werd me al vrij snel duidelijk dat ik echt wilde gaan programmeren. Twee jaar geleden kreeg ik mijn eerste opdracht, voor Amsterdam Woods Festival. Daarna begon ik als programmeur bij Sugarfactory. Sinds oktober ben ik werkzaam als programmeur bij Patronaat in Haarlem.

Wat was het eerste live concert waar je ooit naartoe ging?
Sum 41 in 013, denk ik, 2003. Dat was memorabel omdat ik nog nooit eerder zo’n grote zaal uit z’n dak zag gaan. Ik groeide op in een kleine Brabantse stad waar nooit wat gebeurde, dus dan kwam je al snel in Tilburg terecht. Ik ging sinds die eerste show naar zoveel mogelijk concerten daar. Zodra het in de buurt kwam van punk, kocht ik een kaart.

Waar ben je als programmeur tot nu toe het meest trots op?
Een poppodium in Amsterdam op de kaart zetten, samen met een fijn team. Sugarfactory bestond weliswaar al tien jaar, maar werd voorbijgelopen als poppodium. Dat is niet meer zo: het heeft nu een volwaardig liveprogramma, en nog belangrijker, heeft vertrouwen gewonnen van de industrie en bezoekers.

Wie zou je ooit nog willen programmeren en/of wat is je gedroomde programma?  
Een programma waarbij allerlei disciplines aan bod komen: muziek, kunst, literatuur, poëzie, theater, film. Op verschillende locaties, maar niet te grootschalig.

Als je geen programmeur was geweest, wat had je vermoedelijk dan gedaan? 
Muziekjournalistiek, denk ik. Dat heb ik namelijk moeten opgeven voor het programmeren, wat logisch is, want je naam en belangen tellen opeens mee. Maar daar was ik anders wel mee door gegaan.

Guilty pleasures bestaan volgens ons niet, maar voor welke ‘onverwachte muziek’ mag je ’s nachts wakker worden gemaakt, en dan muziek die men wellicht niet 1-2-3 bij jou verwacht? 
Ik luister op mijn iPod veel naar Amerikaanse 90’s punk, zoals Lagwagon en NOFX. Ik ging vroeger naar de bibliotheek om cd’s te lenen en nam dan de complete punk sectie mee naar huis. De echte favorieten uit die tijd beluister ik nog steeds regelmatig.


Klik hier om de verhalen van de andere programmeurs te lezen in de rubriek "Zes vragen aan...".