Deze website maakt gebruik van cookies.

Zes vragen aan Johan Hauser

07-09-2017 | Bron: VNPF

Deze week stelden we zes vragen aan Johan Hauser, programmeur bij Poppodium Grenswerk en Zomerparkfeest in Venlo. Lees meer over Johan's werk, zijn connectie met carnavalsmuziek en hoe zijn ultieme programmering eruit ziet.

Wie ben je?
Mijn naam is Johan Hauser, zoon van Marianne en Joop, 36 jaar, opgegroeid in Maasbree, gestudeerd in Tilburg en nu woon ik in Venlo. Daar ben ik programmeur van Poppodium Grenswerk en Zomerparkfeest, het grootste festival in de regio. Dat deed ik al een jaar of zes op vrijwillige basis toen de functie programmeur bij het nieuwe poppodium in Venlo ontstond, Grenswerk. Op die kans hoopte ik al een tijd en toen die kwam ben ik er dan ook meteen ingestapt. Zo gaat het vaak denk ik. Meters maken als vrijwilliger waarna je je kans moet grijpen als die voorbij komt. Verder heb ik een vriendin, een zoon en een dochter en ben ik op dit moment op zoek naar een caravan haha.

Wat was het eerste live concert waar je ooit naartoe ging?
Mijn vader nam me op 20 mei 1994 mee naar Golden Earring in Kessel. Ik was toen helemaal gek van dat Naked Truth album. Afgelopen juli heb ik de Earring zelf geboekt tijdens Grenswerk Open Air, onze openluchtconcertenreeks in Theater de Doolhof. Dus toen was het cirkeltje rond zeg maar. In Kessel wilde mijn vader na afloop nog een shirtje voor me kopen maar alles was veel te groot, ik was toen 1 meter 50 denk ik, altijd de kleinste van de klas. Dus dat heeft hij deze zomer eindelijk rechtgezet. Hij kwam thuis met een t-shirt voor mij, dik twintig jaar later. Was nog te groot trouwens, ze hadden geen S-jes haha. De eerste show waar ik zelf naar toe ging was Undeclinable Ambuscade op Tweede Kerstdag 1995 in OJC Walhalla in Sevenum. En een half jaartje later ging ik voor het eerst naar Pinkpop, als vijftienjarig mannetje. Daarna was het hek echt van de dam.

Waar ben je als programmeur van Grenswerk tot nu toe het meest trots op?
We zijn pas drie jaar open maar zijn in die tijd een vaste waarde geworden in de stad en regio. We trekken inmmiddels meer dan drie keer zoveel bezoekers als voorganger Perron55 en ook meer dan initieel begroot. Dus dat is mooi, we hebben een goede start gemaakt. Dat is zeker niet evident in een stad als Venlo. Hier wonen niet enorm veel mensen, ook niet in het verzorgingsgebied eromheen. Bovendien is het gemiddelde opleidingsniveau laag. Dus alles kost moeite hier, we moeten echt heel hard trekken aan sommige shows. Maar als het dan lukt is dat extra bijzonder. Ik denk dat we zeker met een aantal formats zoals Down By The River, Nightbirds Kingsday Festival, Let There Be Rock, Singles Only Club, Grenswerk Open Air en nog een paar laten zien dat we echt iets kunnen toevoegen aan de stad. Bovendien halen we acts naar de stad die hier voorheen niet kwamen.We zijn ook niet eenkennig. Denk dat dat ook heel belangrijk is in een kleine stad als Venlo. Alle inwoners het idee geven dat er voor hun iets te halen valt, dus naast een festival met punkbands of een metalavond ook Martijn Fischer boeken en de harmonie ondersteunen bij een uitvoering. Zomerparkfeest is sowieso iets om trots op te zijn. Dat festival bestaat 41 jaar en afgelopen editie trokken we een recordaantal bezoekers, 94.000. Dus voor mijn gevoel is het festival sterker dan ooit. Terwijl we helemaal niet lijken op een doorsnee gratis festival. We programmeren naast muziek ook veel uit andere disciplines, diep en experimenteel in een aantal niches en sloten afgelopen jaar bijvoorbeeld een van de dagen af met Scapino Ballet Rotterdam op de Main. Daar staan dan bijna 10.000 bezoekers naar moderne dans te kijken, de helft daarvan had misschien nog nooit zoiets gezien. Afgelopen jaar hebben we voor het eerst ondersteuning gekregen van Fonds Podiumkunsten, landelijke erkenning dus. Heel bijzonder.

Wie zou je ooit nog willen programmeren en/of wat is je gedroomde line-up?
Poeh, onmogelijke vraag dit. Dat zou dan een festival worden, op een bijzondere locatie met Talking Heads als headliner, The Congos, LCD Soundsystem, Bill Callahan, Madvillain, Animal Collective, Elvis Costello, New Bomb Turks, Mavis Staples, Moodyman, The Paradise Bangkok Molam International Band, Nicolas Jaar, Orchestra Baobab, zoiets… en ik zou Gram Parsons opgraven.

Als je geen programmeur zou zijn, wat had je vermoedelijk dan gedaan?
Ik ben opgeleid journalist en heb ook tien jaar in de journalistiek gewerkt. Dus iets in die richting waarschijnlijk. Al was ik er wel een beetje op uitgekeken. Je observeert en registreert alleen maar. Nu zit ik zelf aan de knoppen, dat vind ik uiteindelijk uitdagender.

Guilty pleasures bestaan volgens ons niet. Maar, voor welke ‘onverwachte muziek’ mag je ’s nachts worden wakker gemaakt?
Ik ben bang dat mijn muzieksmaak behoorlijk muziekpolitie proof is. Maar wat ik wel merk is dat mensen boven de rivieren altijd neerkijken op de carnavalsmuziek hier, onze vastelaovesleedjes. En dat is onterecht. Zeker Venlo heeft een hele bijzondere, eigen en rijke cultuur op dat gebied. Die staat mijlenver van het Brabantse carnaval af bijvoorbeeld. De teksten zijn scherp, humorvol en zitten vol dubbele lagen. Het gaat nooit rechtstreeks over zuipen of seks, altijd met een dubbele laag. Een van de mooiste zinnen vind ik Hônger kinste boëte kriege, aete môste toes. Honger kun je buiten krijgen, maar eten moet je thuis. Dat gaat over vreemdgaan, maar op een hele subtiele manier. Ik verzamel alle vastelaovesmuziek die hier ooit gemaakt is op vinyl, alle singles vanaf de jaren veertig tot aan de komst van de cd. Ieder jaar vind je weer iets moois ergens op een platenbeurs of bij iemand op zolder. Het is een feest dat juist hier dwars door rangen en standen heengaat en wat je ook met je kleine kinderen erbij viert. Dat zit diep bij heel veel mensen hier.

Klik hier om de verhalen van de andere programmeurs te lezen in de rubriek "Zes vragen aan..."